Właściciel domu zainstalował na swoim podjeździe kamerę. Urządzenie nagrywało obraz, a w przypadku wykrycia ruchy wysyłało powiadomienie na telefon. Powiadomienia były na tyle częste, że zaczęły irytować właściciela.
Postanowił sprawdzić jaka jest ich przyczyna. Okazało się, że codziennie o stałej porze po podjeździe, na rowerku jeździ mały chłopiec. Co zrobił właściciel?
Kupił kredę, a gdy przyszła noc narysował prosty tor do jazdy, aby sprawić dziecku przyjemność Kolejnego dnia, gdy chłopiec zjawił się na podjeździe lekko się zdziwił, ale po chwili z uśmiechem zaczął pokonywać tor.
Właściciel tak się wkręcił, że za każdym razem, gdy deszcz zmył tor, rysował nowy. Robił to w coraz bardziej złożony, różnokolorowy sposób. Zbudował mały wózek, do którego przyczepiał kredę aby szerokość toru była wszędzie taka sama. Zaczął rozwijać swoją wiedzę na temat budowania torów. Zaczął odwzorowywać istniejące, popularne tory.
Stało się to atrakcją w okolicy i coraz więcej ludzi zaczęło odwiedzać to miejsce. Do podobnych akcji zainspirował swoich sąsiadów.
Cała historia mogła potoczyć się zupełnie inaczej. Właściciel po odkryciu, że ktoś jeździ po jego podjeździe mógł postawić znak „zakaz jazdy” lub zbudować ogrodzenie. Wybrał najsłodsze z możliwych rozwiązań.
Historia jest PRAWDZIWA
Właściciel ma na imię Dave i prowadzi kanał CanyonChasers.
Historia 2
Spotykam czasami resztki samej siebie sprzed lat. Zapominam, jak trudno było je z siebie zdjąć i puścić wolno. Jak to jest nienawidzić siebie, nie kochać, być przeciwko sobie. Nie kochać siebie, to wymagać od siebie coraz więcej i coraz mocniej. Mimo że ciało już nie daje rady.
Nie kochać siebie, to nigdy siebie nie nagradzać. Ciężko znosić, gdy innym jest lekko i dobrze. Nie dawać sobie nadziei, ciągle uważać, że coś jest ze mną nie tak. To stan, w którym każdy śmiech, lekkość lub żart są odbierane jako atak. Tak się dzieje, gdy nienawidzisz siebie. To byłam ja.
Pewnego dnia nie wytrzymałam już ze sobą. To było jak zdjęcie zbroi, a zbroje może zdjąć tylko ten, kto uznaje swoją słabość i przestaje walczyć, Dopóki walczysz ze sobą, walczysz z każdą napotkaną osobą. Słowem, spojrzeniem, syknięciem.
A kiedy oduczasz się walki, wymieniasz ją na obejmowanie siebie, rozumienie i życzliwość. Nie tylko wobec siebie, ale wobec spotkanych w życiu ludzi. Odchodzę z miejsc, gdzie trzeba się zabijać, żeby żyć i przytulam te kawałki mojej zbroi, które gdzieś jeszcze krążą po świecie, przytulam i mówię, odpocznijmy wreszcie.
Przepisałem tekst z filmu Dotykam Życia (Maja Wąsała). Piękne rzeczy nagrywa.
W tym miejscu pozwolę sobie zapisać książki, które polecała, ponieważ na 100% sięgnę, po pozycje, których nie znam.
LEKTURY dla DUSZY
Historia 3 – jest to moja historia
Dawno temu chciałem kupić kurs, na który nie było mnie stać. Kosztował abstrakcyjną dla mnie sumę pieniędzy. Jego autor zrobił coś, czego do dziś nie widziałem w szkoleniowym świecie. Od tej pory w mojej głowie jest legendą z wielkim sercem. Ale do konkretów…
Dołącz do społeczności, aby odblokować - żółty przycisk w panelu
Historia 4
Książka „Władca much” vs prawdziwe wydarzenia
W 1954r. pisarz William Golding wydał książkę „Władca much” Przedstawiała ona fikcyjną historię chłopców, którzy po katastrofie lotniczej trafili na bezludną wyspę. Tam stworzyli własną społeczność, zatracając powoli ludzkie odruchy, pogrążając się w barbarzyństwie i ulegając najmroczniejszym instynktom, które doprowadziły do morderstwa.
Pisarz przyznał, że był przekonany o dogłębnym zepsuciu ludzkiej natury. Nadużywał alkoholu, często wpadał w depresję, stosował przemoc wobec swoich dzieci. Pewnego razu przyznał: „Zawsze rozumiałem nazistów, ponieważ sam z natury jestem takim typem.”
Jedenaście lat później wydarzyła się prawdziwa historia, którą opisał holenderski historyk Rutger Bregman. Sześciu nastolatków z archipelagu wysp Tonga (w wieku od 13 do 16 lat) wsiadło do łodzi i wypłynęło na otwarty ocean. Tam zagubili się. Nie mieli mapy ani busoli. Burza zniszczyła im żagiel i ster. Po ośmiu dniach trafili na bezludną wyspę o nazwie Ata. Przeżyli na niej aż piętnaście miesięcy, dopóki we wrześniu 1966 roku nie zostali przypadkiem odnalezieni przez australijskiego podróżnika Arthura Warnera.
Będąc na wyspie potrafili świetnie się zorganizować, wyznaczając sobie cele, dzieląc wspólnie zadaniami i podtrzymując nawzajem na duchu. Gdy wybuchały między nimi kłótnie, umieli rozładować napięcie i szybko się pogodzić. Zawarli pakt, że nigdy nie będą walczyć przeciwko sobie.
ciąg dalszy nastąpi…
/ jeśli widzisz wartość, w tym, co próbuję budować wesprzyj mnie. W zamian otrzymasz dostęp do zamkniętych części portalu.
Historia 5
Odnaleźć Gobi, o fabule opowiedział Radek Budnicki. Książkę zamówiłem 11.03.2025. Jak przeczytam podzielę się historią.
Historia 6
O pijanym kierowcy, który zabił dziecko. Matka mu przebaczyła, on poszedł do więzienia. Ale to zmieniło wszystko w jego sercu (historia od 6 min 41 sekundy)
Historia 6 – Keanu Reeves – aktor inny niż wszyscy